“En toch, ik had er meer van verwacht. Ik voel me nu meer een soort hangjongere, met een boomhut of zo. Ik kan hier gewoon niet zo veel mee.” Desmond leunt voorover met zijn armen over de rand van het balkon, zoals hij zo vaak doet. “Nee, het valt me allemaal vies tegen tot dusver.” Continue reading
Omdat ik een kapitalistisch zwijn ben die dolgraag 80 dingen wil winnen, heb ik meegedaan aan de wedstrijd ‘een reis om de wereld in 80 woorden’ van VPRO Dorst. Door een kort verhaaltje te schrijven bestaande uit exact 80 woorden dat, je raadt het al, moet gaan over de wereld. Hieronder is mijn poging.
Paspoort
Zenuwachtig tikt Jeffrey zijn vingers op het tafelblad. Behalve hij en de douanier die tegenover hem driftig door zijn paspoort zit te bladeren, is er niemand in het kleine muffe douanehok. Jeffrey probeert mee te kijken, om te zien op welke pagina de douaneman is, als hij weer een aantekening maakt in zijn notitieblokje. Jeffrey had nog overwogen om, voor hij vertrok, een nieuw paspoort aan te vragen, eentje die nog leeg was. Om zijn verleden achter zich te laten.
Check voor meer info over dit project de website van VPRO Dorst.
Casper heeft geen goeie dag. Hij moest vandaag extra vroeg beginnen in de kapsalon, die hij sinds vier jaar runt, omdat hij een fikse achterstand had opgebouwd met de te verwerken uren van zijn personeel. Nu is dat doorgaans geen probleem, maar Mees, zijn zoontje van zes, zit de hele dag thuis. Zo’n stomme studiedag, of, zoals hij dat noemde, ‘een slecht excuus om met alle meesters en juffen eens flink dronken te worden.’ Continue reading
Het eerste dat ik deed toen de dokter mij had verteld dat ik een ongeneeslijke kanker heb, was buiten een sigaret bietsen van zo’n bejaarde. Het klinkt raar maar ik had me nooit zo gelukkig gevoeld. Ik was weer samen met mijn ware liefde. Continue reading
Op zijn eigen typische manier zet Fred met een fikse geveinsde dreun zijn lege plastic koffiebekertje op de kantinetafel. “We gaan wat doen!” zegt hij, zoals hij al bijna twintig jaar doet, net iets te hard. Het is zijn manier om de jonge gasten die ook aan de kantinetafel zitten te motiveren. Continue reading
Een kort verhaaltje, voor het slapen gaan.
Er was eens een bedje, van het zachtste stro, dat in een schuurtje van een oude meneer woonde. Het bedje was eenzaam, er kwam nooit iemand in hem slapen. Niet zo raar natuurlijk. Wie wil er nu in een koude schuur slapen? Niemand toch? Vroeger woonde het bedje bij de oude meneer in huis, tot ie vervangen werd voor een hypermodern Ikea-bed. Toen moest het bedje in de schuur gaan wonen. Heel af en toe kwam er eens een grote zwarte kater op bezoek, maar die zette altijd stevig zijn nagels in het matrasje van het bed. Daar was het bedje natuurlijk niet zo blij mee, want dat deed het bedje verdriet. Op een dag kwam de oude meneer de schuur in en hij was niet alleen. Er was een stoere jonge knaap bij hem, die de oude man een envelop met geld gaf en het oude bedje vervolgens in zijn vrachtwagentje tilde. Het bedje mocht met de knaap mee, naar diens mooie huisje aan de rand van het bos! De meneer sliep elke dag in het warme bedje, dat nog lang en gelukkig leefde. Dankjewel Marktplaats.nl, dat je ons lieve bedje een nieuw huisje hebt bezorgd!
Hoi.
We zijn de komende dagen even bezig met wat technisch onderhoud.
Het kan dus zijn dat dingen wat anders ogen en reageren dan normaal, waarvoor onze excuses.
Alles komt goed.
Tadaaaaaa! De eerste Duizend van Dinsdag! Volgende week ook daadwerkelijk op dinsdag!
Knoflook
“And with that note, I say goodbye to you for today, I hope to see you all tomorrow again and i hope that i have some more information on the garlic questions. byebye!” Gregoor schuift de cursor naar het knopje die de opname beëindigd en klikt. Hij heeft zijn zelfopgelegde plicht weer gedaan vandaag. Hij heeft zijn dagelijkse vlogje over het reilen en zeilen in zijn volkstuintje langs het spoor weer ge-upload naar YouTube. Continue reading
Marketing. Een wereld apart. De afgelopen maand heb ik vrijwel non-stop gewerkt met een reclamebureau (dat verder anoniem wil blijven) aan een leuke titel voor mijn wekelijkse ‘minstens-1000-woorden-verhaaltje’. En het eindresultaat is…. Dat het vanaf heden beter bekend zal zijn als…
Want dat allitereert lekker, en dat verkoopt dan weer makkelijker. Aldus F.P. uit E.
Oftewel. Vandaag dus geen verhaaltje. Jammer joh. Die krijg je voortaan gewoon keihard op dinsdag. Dan kun je die woensdag lekker op je werk lezen, dat breekt zo lekker de week. En omdat het net Pasen is geweest waardoor iedereens ritme volledig van slag is, krijg je hoppakloppa, de allereerste echte Duizend van Dinsdag morgen. Op maandag. En dan Dinsdag eentje van minder dan 1000. Om het simpel te houden!
Klachten mag je hieronder in de comments deponeren, dan stuur ik ze door aan mijn secretaresse.
Het is pikdonker in de slaapkamer van Ekko. Hij was net nog in een diepe slaap maar plotseling is hij klaarwakker. Voorzichtig opent hij één van zijn ogen. Hij hoorde iets. Een soort holle ‘kloenk’. Een geluid dat hij nooit eerder gehoord heeft in deze sector van het enorme ruimteschip (dat de naam Portunus draagt) waar hij doorgaans woont. Ja, één keer misschien. Ruim drie jaar geleden. Toen een jonge vrouw van amper achttien,die iets verderop in de gang woonde, midden in de nacht door de politie van haar bed werd gelicht. Een vliegensvlugge operatie was het geweest, in amper drie minuten was alles voorbij. Ekko had haar daarna nooit meer gezien. Uit het geruchtencircuit had hij later begrepen dat ze werd verdacht van een poging om de watervoorraadsystemen te saboteren. Hij schrikt en springt direct overeind zijn bed uit. Hij weet het zeker. Dit is het geluid van de politie, die zijn vertrek aan het omsingelen is. Hij moet ergens een steekje hebben laten vallen in zijn plan. Hij is tegen de lamp gelopen. Hij probeert te voorkomen dat hij in paniek raakt en zodoende geen domme dingen zal gaan doen. Hij trekt zijn joggingbroek aan. Nu het nog kan.