Tag Archive for Boekenmarkt

5: valhalla

Roel sleept zijn met lood gevulde schoenen over het asfalt. Hij is koud en doorweekt. Zijn Deventer Boekenmarkt is uitgelopen op een ware deceptie. Het begon met de sneltrein, die station Emmen Zuid voorbijgereden was. De eerstvolgende trein reed niet en de trein daarna moest via een omleiding reiden. Veel te laat zette hij voet op de Brink. Hij moest zich gaan haasten vandaag. Er bleef geen tijd over om nog wat leuks voor zijn moeder uit te zoeken, zoals hij traditiegetrouw deed. Hij was bij het derde kraampje toen de wolken openscheurde en de regen met bakken tegelijk uit de hemel naar beneden kwam. Roel had zich niet uit het veld laten slaan en puur op karakter zwoegde hij zich een weg door de eindeloze bananendozen en kratten. De regen heeft ondertussen plaats gemaakt voor een stevig windje. Roel’s linnen tas is nog leeg. Hij heeft geen enkele regel op zijn ‘wish-list’ kunnen doorstrepen. En hij weet dondersgoed waarom. Hij was te laat geweest. Liefhebbers zoals hij zijn er als eerste, slaan hun slag, en de rest van de dag rommelen ze maar wat aan. Hij heeft zich voorgenomen om vanavond, als hij weer thuis is, een uitgebreide klacht te sturen naar de NS. Hij haalt nu al voldoening uit de boze woorden die hij zal gaan gebruiken. Hij schrikt een beetje als hij mensen van een kraampje al de koopwaar weer in ziet pakken. Snel kijkt hij op zijn horloge. Het is al 17:00 geweest. Het is echt, definitief klaar. Een verspild jaar. Dankzij de trein, dankzij het weer. Hij sloft nog wat over de IJsselkade terwijl hij zich neerlegt bij het feit dat hij nog minimaal een jaar lang naar dat ene gapende gat moet kijken. Die enorme en pijnlijke leegte tussen nummer 19 en nummer 21. De laatste die hij nog mist uit de reeks. Ja, en nummer 1, maar dan de 1e druk er van. Die zoekt hij ook nog. Maar dit is niet het jaar dat zijn verzamelwoede, die begon in 1978, ten einde zal komen. Hij heeft gefaald. Nogmaals kijkt hij op zijn horloge. Hij is in alle haast vanmorgen vergeten om op het gele bord te kijken voor de vertrektijden van de treinen. Had ie nu maar zo’n Smarttelefoon gehad, dan kon ie het zo, op straat, opzoeken. En terwijl hij zich afvraagt of het dan niet tijd wordt om toe te geven aan de digitale revolutie loopt hij frontaal tegen een vrouw aan die net wat dozen uit een kraampje in een bolderkar tilt. De vrouw laat een doos uit haar handen glippen, op het natte asfalt. “Kijk uit! Wegpiraat!” bromt ze hem toe. Roel verontschuldigt zich, en gaat direct door de knieën om de vrouw te helpen de boeken zo snel mogelijk van straat te halen. En dan ziet het het. In één klap. Het kleine geel-rode boekje. Marokkaanse Sprookjes 2. Nummer 20. Voor het het beseft zoent hij de vrouw. Vol op haar mond. Hij trekt direct zijn portemonnee en haalt er een briefje van €50 uit die hij in haar handen duwt. Hij springt overeind en huppelt gelukkig richting Talamini. Dat heeft hij wel verdiend na zo’n dag.