Tag Archive for bootjes

5: Terugtocht

De harde zuidwester wind slaat grote muren van water tegen de boeg uiteen. Elke keer als zo’n enorme golf stukslaat klinkt er een enorme dreun door het hele schip. De eerste stuurman staat met zijn armen over elkaar naast de kapitein op de brug. Piet, zijn beste vriend, ziet hem staan en herkent de angst in zijn houding. De kapitein heeft inmiddels zelf het roer in handen en vloekt en tiert de weersomstandigheden de huid vol. Een hels kabaal knalt uit de kajuit achter de brug en binnen enkele seconden valt er een man met bebloed hoofd de brug binnen. “De hele werkkamer ligt in puin! Alles is van de wanden geflikkerd! Er liggen mannen onder het puin!”. Piet snelt van zijn plek om te helpen, hij is immers de scheepsdokter. Weliswaar in opleiding, maar toch. De rest van de bemanning op de brug is ijzig stil. “Volgens de radar blijft het de hele nacht zo hier en is in het zuiden nog veel erger!”, schreeuwt een bemanningslid meer in paniek dan informerend. De kapitein zucht hardop. “Wat een manier om je verjaardag door te brengen”. De wegwijspiet legt zijn hand op de schouder van de kapitein. “Ach, Sint Nicolaas, het is elk jaar zulk kutweer als we terugvaren, we komen altijd weer veilig thuis. Toch?” De kapitein knikt bemoedigend maar uit zijn ogen spreekt toch vooral wanhoop.

De 5 van…

Na een periode van zeker twee weken ging de wind eindelijk liggen. De bemanning van het oude koopvaardijschip was zwaar op de proef gesteld door moeder natuur. Zeker 3 mannen waren overboord geslagen toen er spoedreparaties uitgevoerd moesten worden. De bemanning was enerzijds erg treurig om het jammerlijke verlies van deze drie helden maar anderzijds waren zij maar wat opgelucht dat zij de barre storm wel hadden overleefd en daar voelden zij zich begrijpelijk enigszins schuldig over tegenover de gesneuvelden. De vrouwen en kinderen ervoeren twee maanden later hetzelfde gevoel toen er enkelen met het verlies van hun echtgenoten en vaders werden geconfronteerd terwijl de jubelstemming over de terugkeer van de overlevenden misschien toch wel overheerste.
Op een afstandje stond Sien alles gade te slaan. Zij was zelf haar man en drie van haar zonen verloren aan de zee. Zij kende het verdriet als geen ander maar wist ook dat het leven de volgende dag gewoon weer zijn eigen wending nam. Sien nam een hap uit haar appel, offerde het restant aan de zee en maakte rechtsomkeert. Er moest tenslotte brood op tafel komen.