Tag Archive for dagboek confessies

5: Excuses

Dronken zit Jaap op de bank. Hij heeft een lange en zware werkdag gehad en toen hij thuis kwam was er een logee. Hij schoof nog even aan en besloot nog wat mee te drinken. Maar, hij is ook geen twintig meer en had vroeg en weinig gegeten. Voor hij het wist was hij enigszins aangeschoten. “Shit. Ik moet nog een verhaaltje typen!” had hij nog eventjes geroepen. Maar er was helaas geen lampje gaan branden om dat direct te doen. Hij nam nog enkele shotjes Wodka. En toen ging het spreekwoordelijke licht uit. Het is bijna half 3 en hij moest de volgende ochtend weer op tijd opstaan. Zijn vrouw herinnerde hem eraan dat hij nog moest typen. “Ja maar…” had hij geroepen. Maar hij wist dat hij de belofte aan zichzelf moest nakomen. En zodoende ging hij er toch nog voor zitten om een verhaaltje te schrijven. “Ik schrijf wel een hele korte…” brabbelde hij.

Ik weet dat er van mij nu eigenlijk verwacht wordt dat ik nu de onheilspellende anticlimax ga typen die u allen gaat vertellen hoe de extreem spannende voorafgaande episode over de koude oorlog der ochtendkranten afloopt. Want die mensen, die staan dus echt belachelijk vroeg op, en dit worden meer komma’s dan dat ik oorspronkelijk voor ogen had, maar hoe het gaat aflopen, dat kan ik u dus echt pas overmorgen vertellen. Simpelweg omdat ik het op dit moment eventjes niet kan opbrengen om echt heel hard mijn best te doen om de minimale vijf regels te bewerkstelligen. Ik vraag bij deze uw geduld om nog eventjes te wachten tot morgenavond, eer ik de spannende ontknoping bekend ga maken. Jaja. Met alle respect, ik kan me eventjes niet meer focussen en zodoende ga nu slapen.

 

 

De 5 van…

Roermond, 24 november

 

Hoi dagboek

Het is alweer een tijdje geleden dat ik je iets van me heb laten horen. Maar het ging niet zo goed met mij.
Ik was al een tijdje niet zo blij maar als ik dat hier op zou schrijven dan zou ik het erkennen terwijl ik het liever wilde ontkennen. Sorry daarvoor. Soms is het confronterend om in een spiegel te kijken. Ik heb een enorm dubbel gevoel hoewel het in beide gevallen om een schuldgevoel gaat. Ik voel me schuldig tegenover Maartje en ik voel me schuldig dat ik me er zo schuldig over voel. Ik ben toch een volwassen kerel? Waarom voel ik me er dan zo laf over? Ik durf het er met niemand over te hebben, ook met Dennis niet. Ik ben bang dat Dennis vind dat ik het Maartje vertellen moet. En eigenlijk ben ik het Maartje natuurlijk ook gewoon verplicht om haar te vertellen. Moreel gezien vooral. Maar ik ben zo bang voor de consequenties. Natuurlijk wordt ze woest, en terecht. Maar dan? We hebben het er gekscherend wel eens over gehad, en toen zei ze dat ze furieus zou zijn maar dat het niet per se het einde zou hoeven te betekenen. Maar wat als dat toch zo is? Wat als ze bij me weg wil dan? En hoe leg ik dat aan al mijn vrienden en familie uit? En mijn collega’s? Wat ben ik toch een klootzak. Ik had verdomme gewoon mijn pik in me broek moeten laten. Ik ben misschien ook wel teleurgesteld in mezelf. Ik dacht dat ik hierboven stond. Waarom heb ik me dan toch laten verleiden? Is het dan toch zo clichématig een gebrek aan aandacht van Maartje? Het is al zeker 3 maanden geleden dat we seks hadden, dat we echt lief tegen elkaar deden is denk ik misschien al wel een jaar geleden. Een paar keer plichtmatig geneukt in dat jaar, maar daar blijft het wel bij… Toch hou ik van haar. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moet. Ik voel me toch verantwoordelijk voor haar. Voor haar sta ik ‘s morgens op om naar mijn werk te gaan, voor haar drink ik nog nauwelijks, voor haar verzorg ik mezelf. En dan verraad ik haar toch door met zo’n stom 18 jarig kutwijf mee naar huis te gaan. Zo’n achterlijk naïef porno-kopje, met van die pronte borstjes en net dat voluptueuze waar ik zo geil van word. Ik ben er godverdomme gewoon in getuind. Ik moet dit voor altijd stilhouden. Ik mag dit nooit met iemand delen. Ik wil dit zelf ook vergeten. Ik wil hier nooit meer aan herinnerd worden. Nooit meer. Ik schrijf dit hier nu om er voorgoed afstand van te nemen. Ik ben niet meer dan een beest dat zijn instincten niet kan onderdrukken, ik zou falen voor de Gom Jabbar. Ik ben een dier. Op aarde om te overleven en zijn genen door te geven door zo veel mogelijk zaad te verspreiden. Ik ben niet beter dan de gemiddelde mens. Ik ben net zo min als ieder ander. Dagboek. Ik ga zo iets doen wat ik nog nooit gedaan heb. Ik ga deze bladzijde uit je scheuren. En dan verbrand ik hem. En hoewel ik de rest van mijn leven zal worden geconfronteerd met die uitgescheurde bladzijde waarvan ik verdomde goed weet waarom die er niet meer is, hoop ik dit te vergeten. Ik weet verdomme niet eens meer hoe die hoer heet. Dat achterbakse kutwijf. Ik hoop dat ze sterft aan gonorroe.