Tag Archive for fantasie

5: Bloedvlekken

De wildste fantasieën maken zich van mij meester wanneer ik mij op straat begeef en ik opgedroogd bloed zie. Volgens mijn moeder is dat verre van gezond. Ikzelf zie het liever als het bewijs van een overschot aan fantasie en misschien wat onvrede met de hoeveelheid sensatie in het dagelijks leven. Ik hou van manga en anime en laten we eerlijk zijn, de dingen die daar doorgaans in gebeuren zijn redelijk bloederig te noemen. Mijn moeder denkt dat dit mijn wereldbeeld beïnvloed, dat ik hierdoor, in haar ogen, vreselijke dingen ‘normaal’ ga vinden. Zoals enorme bloedspetters op het fietspad langs het spoor. Ikzelf ga dan altijd uit van een steekpartij, waarbij de ene geheim agent door de andere op morbide wijze uit de weg geruimd wordt. Mijn moeder heeft liever dat ik er van uitga dat er iemand onwijs op zijn muil is gegaan. En voor de zekerheid even in de berm kijk of die persoon er niet toevallig nog ligt. Ik vind mijn wereldbeeld mooier. En onschuldiger. Alles is zoals ik het zien wil, zoals ik het me voorstel. De wereld past zich aan mij aan. Er sterven alleen slechteriken en de goeien winnen altijd. Zoals het hoort.

5: Bakker Bart

Het is een vrij normale dinsdag in september. Het is niet warm, niet koud. Soms schijnt het zonnetje eventjes en dan weer is de hemel egaal wit. Er staat nauwelijks wind. Dat het deze willekeurige dag Prinsjesdag is, dat is Govert geheel ontgaan. Govert volgt het nieuws doorgaans niet. Govert is het type dat elke avond later gaat slapen dan hij gepland heeft, vaak gewoon omdat hij de tijd vergeten is. ‘s Morgens gaat zijn wekker, als hij tenminste werken moet. Dan doucht hij zich en trekt zijn werkkleren aan. Tien minuten voor hij begint trekt hij zijn gedeelde voordeur achter hem dicht. Het is voor hem slechts een klein stukje lopen door de dan nog lege winkelstraat. Vandaag is daarop geen uitzondering. Govert is alweer enkele uurtjes aan het werk in de felroze broodjeszaak in het centrum. De vrienden van Govert kunnen er weinig begrip voor opbrengen, maar Govert vind zijn werk ‘prima’. Hij heeft er geen hekel aan en hoewel hij elke dag hetzelfde doet is er voor hem voldoende afwisseling. De ene dag moet er een medicijn gevonden worden tegen een nieuwe levensbedreigende ziekte, de volgende dag maakt hij, onder dwang van een kolonie piraten, bommen. De plakjes kaas zorgen voor de juiste isolatie zodat de astronauten niet doodvriezen in hun cabines of de boter is het palet waarop zijn kunstwerk gevormd gaat worden. Vandaag is het zo’n dag. Natuurlijk moet de vijfde provincette met brie een exacte kopie worden van al zijn voorgangers maar desalniettemin ervaart Govert het als een schilderij, waar de wolken voorbij trekken aan de twee rode zonnen waar de groene ochtendnevel zich langzaam aan onttrekt. Het bos wordt wakker en het gebladerte ontvouwt zich om van het licht te genieten. De kolibries zoeken hun eerste maaltijden van die dag. Als zijn kunstwerk na amper twaalf seconden klaar is, schuift hij hem voorzichtig in de zwaarbeveiligde koffer die het schilderij gedurende de reis naar het museum moet beschermen. Govert rekent af en vraagt of de jongedame misschien ook wat te drinken wenst, wat in dit geval niet zo is. Plots staat hij in het midden van zijn expositieruimte waar het transport net is aangekomen. Hij haalt de provincette uit de grill en hangt deze aan de knalwitte muur. “Gaat ie zo mee of wilt u er een zakje omheen?” … “Eet smakelijk en nog een fijne dag.” … “Wie was er dan?” roept hij door de zaak terwijl hij zich opmaakt voor zijn volgende avontuur. Als cateraar voor de nieuwe Denzel Washington film.