Tag Archive for leifde

5: Grote rode boek

Cora zit  in de vensterbank voor het raam, met haar eeuwige kopje kamillethee. Ze kijkt naar beneden, naar de winkelstraat. Daar slenteren de laatste koopzondagbezoekers richting de McDonalds en de parkeergarages. Het is haar gewoonte om dit elke eerste zondag van de maand te doen, de hele daag voor het raam zitten en naar de mensen kijken. Iedereen die langs loopt krijgt een naam, een persoonlijkheid, een zonde en een talent toebedeeld. Zo creëert Cora haar eigen wereld, vol met zelfbedachte mensen van vlees en bloed. Ze blaast in haar thee die reeds is afgekoeld en is zich mentaal al aan het voorbereiden om zo meteen weer naar huis te gaan. Ze kijkt eventjes om, naar de bank in de woonkamer. Daar zit Michelle, de bewoonster van deze etage met haar neus in de studieboeken. Ze is een vriendin van Cora. Cora is altijd heel uitgesproken geweest over de verstandhouding tussen haar en Michelle. Ze waren gewoon ‘gezellige vriendinnen’. Net het type dat alles maar deelt en samen wil doen. Cora noteert de laatste personages in het grote rode personageboek dat naast haar ligt en slaat het dicht. Michelle hoort het dichtslaan en kijkt op. “Je bent vroeg klaar vandaag” concludeert ze, als ze op de klok kijkt. “Ja, het was niet zo druk, de regen denk ik.” “Vermoedelijk, en de crisis.” “En de crisis” herhaalt Cora. “Ik ga er gelijk vandoor.” zegt ze er direct achteraan. “Mooi zo, Arjan komt zo, we gaan ons jubileum vieren.” “Oh ja, zoiets zei je vorige maand. Een jaar alweer hè?” “Ja, de tijd gaat hard.” Cora trekt haar jas aan en steekt het grote rode boek in een tas. “Nou, veel plezier dan maar en doe Arjan de groeten van me.” “Je moet hem eens ontmoeten, jullie kunnen het vast vinden.” Zegt Michelle. “Prima, we kijken wel” en Cora loopt de deur uit. “Doei Michelle!” “Doei Cora!”. Terwijl ze de trap afloopt naar beneden toe zucht Cora diep. “Snap het dan, stomme kut, ik hou van je” mompelt ze in zichzelf.

5: Kerstgevoel II: Kerstgevoel Returns

Het is tweede kerstdag, voorzichtig fladderen er wat sneeuwvlokjes vanuit de hemel naar beneden. Als ze de grond raken smelten ze vrijwel direct. Het heeft eerder die dag nog geregend en zo koud is het niet. Siem en zijn vriendinnetje Julia lopen hand in hand naar huis toe. Julia is vandaag voor het eerst bij haar schoonouders op visite geweest. Ze had aanvankelijk wat tegengesparteld toen het plan om bij het kerstmaal aan te schuiven op tafel kwam omdat ze het wat te vroeg vond na vier weken maar uiteindelijk stemde ze toe. Siem’s ouders waren erg aardig voor haar geweest en ze hadden heel goed rekening gehouden met de lactose-intolerantie waar ze last van heeft. Het hele kerstmaal was melkvrij, en zelfs de vriendjes van Siem’s zussen hadden er niet over zitten zeuren. Julia kan zich niet herinneren zo’n gezellige avond te hebben gehad met mensen die ze voor het eerst ontmoette. Ze heeft een naar jaar achter de rug. Haar ouders waren ergens in maart verongelukt op een spoorwegovergang en ze had moeten stoppen met school omdat ze zich niet had kunnen focussen op haar tentamens waardoor ze te weinig studiepunten verzameld had. Enkele weken geleden was ze eigenlijk bij toeval met een vriendin in een kroeg beland waar ze die avond Siem ontmoette. Het klikte direct. “Ik vond het echt heel leuk” zegt ze zachtjes tegen Siem. Hij merkt dat het echt veel voor haar betekent en hij drukt haar stevig tegen haar aan. “Ik ook”. Ze lopen de hoek om, de straat in waar Julia woont. De sneeuwvlokjes worden wat groter en vormen een visueel schouwspel in het oranje licht van van de lantarenpalen. “Het gaat goed koud worden vannacht” zegt Julia. “Ik denk het ook ja.” Ze stoppen voor het studentenhuis waar Julia woont. Siem drukt haar tegen zich aan. “Ik vind het leuk met jou” fluistert hij in haar oor. Ze kijkt hem glimlachend aan en hij lacht terug. “Ik ga maar snel terug, voor het nog kouder wordt.” Hij houdt haar stevig vast en kust haar. Als hij zich wil losmaken houdt ze hem vast en kijkt hem indringend aan. “Ik wil graag dat je blijft slapen” zegt ze voorzichtig. Siem kijkt verbaast in haar ogen. “Echt waar” zegt ze. “ik ben er aan toe”. Hij glimlacht. “Weet je het echt heel zeker?” “Ja. Heel zeker”. Ze haalt haar bos sleutels uit haar tas en opent de deur. “Kom” zegt ze. Ze stapt de deur in, trekt hem aan zijn hand naar binnen, en laat de deur zachtjes weer in het slot vallen.

De 5 van…

Het was een koude, maar zonnige middag. Joep en Denise liepen hun traditionele eindejaarswandeling langs het kanaal. Dat deden ze nu al 8 jaar, sinds ze bij elkaar waren. Het was een fikse wandeling, van zeker 12 kilometer maar ze keken altijd uit naar dit middagje. Saampjes de laatste zonnestraaltjes pikken en dan lekker warme cecemel drinken bij dat pannenkoekenhuis in het straatje van de ophaalbrug. Vorig jaar hadden ze er ook gegeten maar toen de kok per ongeluk toch ui op de specialiteit gedaan had terwijl Denise nog zo specifiek had gezegd dat er niet op te willen hadden ze besloten dat nooit weer te doen. Joep had zijn pannenkoek namelijk ook nog wat aangebrand gevonden. Ze liepen langs een rietkraagje waar een hoentje de laatste voorbereidingen trof voor de overwintering en ze keken elkaar vertederd aan. De zon zette nog even aan en de wind ging nog een beetje liggen. Het weer werd zelfs nog bijna aangenaam. Joep en Denise waren tevreden, dit was de laatste keer dat ze deze wandeling met zijn tweetjes konden maken. Denise was hoogzwanger. Joep aaide even over haar buik toen hij aanvoelde dat ze hier tegelijkertijd bij stilstonden en ze lachten verliefd naar elkaar. “Ik ben best zenuwachtig” bekende Joep. Denise knikte instemmend. “ik ook” fluisterde ze.

De 5 van…

Juffrouw Karin zit streng voor zich uit te staren. Ze weet dat haar klas denkt dat ze in de gaten gehouden worden en de kinderen zijn dan ook stil en ijverig aan het werk om hoofdstuk 4 zelfstandig te lezen. Maar eigenlijk is juffrouw Karin met haar hoofd bij iets heel anders. Ze heeft vanavond voor het eerst sinds tijden weer eens een date. Ze verwacht er niet veel van, maar ze heeft een ontzettende behoefte aan mannelijk contact. Het was al zeker een jaar geleden dat ze na een avondje stappen met haar beste vriendin ergens in een steegje met een jongen van amper 17 een avontuurtje beleefde. En dat stelde eigenlijk niets voor, het zal zijn eerste keer geweest zijn. Ze glimlacht zonder haar strenge blik te verliezen. Haar vriendin sprak er nog schande van. Vanavond treft ze een man die meer van haar leeftijd is, zo rond de 40. Ze had allang besloten dat als RedDragon67 aanstalten zou maken ze zou toehappen, ook al vond ze hem maar niets. “Juffrouw!” Eén van de pubers voor haar haalde haar bruut uit haar fantasie. “Juffrouw!, ik ben klaar, moet ik de vragen ook maken?” “Ja natuurlijk” blaast ze kleine Wilco toe die direct zijn Feyenoord-Multomap uit zijn tas tevoorschijn tovert en aan de slag gaat. Een eigenzinnig kereltje, die Wilco. In de kantlijn nummert hij de vragen met rode pen. Vervolgens schrijft hij de vraag over in het zwart waarna hij hem met blauw beantwoord. Karin zit naar Wilco te kijken. Voor Joram het teken om het meisje voor zich een briefje aan te rijken. Het meisje giechelt en verliefd knikt ze ja naar Joram die direct zijn buurman trots aanstoot.