Tag Archive for voetbal

Spruitenpraat: Nat Gras

Oei.

Wat heb ik nu weer toegezegd? Voor het superdepuperpopulaire weblog van Spruitenpraat ga ik gedurende het EK dagelijks een nieuwsrubriekje vullen. Dat is me wat.

5: Verloren respect

Verstopt in een rietkraag zit de amper tien jaar oude Johan zachtjes te huilen. Hij probeert zo stil mogelijk te zijn, zodat niemand hem vinden kan. De tranen biggelen in rap tempo over zijn wangen. Hij wil, nee kán niet naar huis. Want zijn vader woont daar ook en zijn vader, die wil hij nooit meer zien. De man waar hij zijn hele leven tegenop had gekeken. Johan voelt zich verraden, in de steek gelaten en heeft geen idee wat hij nu moet doen. Waarom woont zijn moeder nu ook zo ver weg? Of als hij naar ome Marco zou gaan, die hier vlakbij woont.. Nee, die zou die vast zijn vader bellen. En dat geldt waarschijnlijk ook voor de ouders van al zijn vriendjes. Nee, Johan moest weg uit dit dorp, weg uit de streek, de provincie en misschien zelfs wel weg uit Nederland. Zijn hele leven is een leugen, wat een ongelooflijke nietsnut is zijn vader gebleken. Johan walgt er van. En dat terwijl het zo’n mooie dag had moeten worden…

Johan was de hele dag zenuwachtig geweest. Hij was de hele dag alleen maar bezig met die ene droom die ‘s avonds zou gaan uitkomen. Hij had zelfs strafwerk gekregen op school omdat hij zo ontzettend afwezig was geweest. Het boeide hem niet. Hij had dat er voor over, hoe vaak hij ook moest schrijven dat het hem speet en hij voortaan zou opletten. Toen hij eindelijk weg mocht van meester Dennis was hij naar huis gerend, had zijn trainingspak aangetrokken en was op de bank gaan zitten en wachten tot die blauwe Mazda6 de oprit in zou rijden.

Het moet zeker een dikke twee uur geduurd hebben voordat Johan van de bank opsprong en naar de voordeur holde om zijn vader te begroeten die zojuist zijn blauwe auto had geparkeerd. Zijn vader moest lachen, toen hij Johan al helemaal omgekleed en wel klaar zag staan voor vertrek. Eerst moesten ze nog wat eten, had hij gezegd. Als Johan in het weekend bij mama is, krijgt hij altijd gezond eten. Doordeweeks, bij papa, slaat de klok doorgaans macaroni of spaghetti. Heerlijk, vindt Johan dat, vooral met slasaus erbij! Ze aten zo snel ze konden en daarna ging papa zich zo snel als hij kon ook omkleden. Johan wachtte beneden aan de trap zodat ze direct weg konden als zijn vader er klaar voor was.

Er was nog helemaal niemand, toen ze een half uurtje later het trainingsveld op liepen. De felle lampen waren al wel aan en dus trapten Johan en zijn vader vast wat over om de spieren warm te krijgen. Het verse gras onder zijn schoenen was het beste gevoel dat Johan zich kon wensen. En dan die mooie lederen knikker aan de voet. Johan is voorbestemd om een groots voetballer te gaan worden. En dan heeft hij ook nog eens een vader die misschien wel de beste trainer ter wereld is! En vandaag ging Johan’s grootste wens dan eindelijk in vervulling. Eindelijk mocht hij een keertje meetrainen met het team waar zijn vader de coach van is. Zijn kleine hartje ging als een malloot tekeer onder zijn kleine fragiele ribjes.

Nog nooit gingen twintig minuten zo snel voorbij. Jahan begon net op stoom te komen toen zijn vader plots de bal oppakte en achter Johan wees. Zijn team kwam er aan, het was tijd om met de echte training te beginnen. Johan keek naar de heldere sterrenhemel, haalde diep adem. Het moment was aangebroken. Zijn moment. Vanaf nu zou alles anders worden. Hij draait zich om, om zijn vader’s team te aanschouwen maar hij ziet niemand. Hij vroeg zijn vader nog waar zijn jongens dan waren, maar die moest daarop alleen maar lachen. Daar, ze komen recht op je af! had hij gezegd. Op dat moment stortte Johan’s wereld als een Jenga-toren in elkaar. Dit kon niet waar zijn. Dit moest een grap zijn. Ongeveer twintig meisjes kwamen op hem aflopen. In trainingsbroek, enthousiast zwaaiende naar hun coach, die beleefd terug zwaait. Johan kijkt zijn vader met enorme verbaasde ogen aan. “Dat zijn meisjes papa” stamelde hij. “Dat klopt jongen, ik coach de dames hier.”

Eventjes had Johan het idee dat hij flauw zou vallen. Maar hij herpakte zich. Hij keek nog eenmaal naar die tienermeisjes die zijn vader hun hand schudden en hun coach begroeten. Dan raakt hij in paniek. Extreme paniek. na een kleine aarzeling zet hij het op een lopen. Richting de vijver, bij de eendjes. Hij moet vluchten en zijn vader nooit, maar dan ook nooit, wat een loser. Zijn vader coacht de meisjes. Wat een afgang, wat een deceptie…